In de Staat van het Theater die zij in september 2003 uitsprak noemde Medy van der Laan, staatssecretaris van Cultuur en Media, de vierjaarlijkse dans rond de subsidietoekenningen ‘een procedure waarin de zon nooit onder gaat’. Ze baseerde haar beeldspraak op de ‘beleidsdrukte’ waaraan nooit een einde kwam en zegde een eenvoudiger subsidiesysteem toe. Maar ondanks haar nieuwe systeem nam de bemoeienis van de overheid met de theatersector alleen maar toe en werd de theaterwereld meer dan ooit een onveilige omgeving om in te werken.
In De kunst om te verdelen analyseert Constant Meijers hoe met elke nieuwe Cultuurnota de beleidsdrukte toenam en de greep van de overheid op de theatersector werd verstevigd. Om de zon van Medy van der Laan echt te dimmen zal de Nederlandse overheid een forse stap terug moeten doen.
