Na zich jarenlang in stilzwijgen te hebben gehuld sterft Nawal Marwan. In haar nalatenschap vraagt zij haar kinderen, Jeanne en Simon, op zoek te gaan naar hun dood gewaande vader en hun broer, van wiens bestaan ze eerder niet wisten. Met tegenzin beginnen Jeanne en Simon aan deze reis die hen voert naar hun eigen wortels, naar een land in oorlog in het Midden-Oosten. Heden en verleden lopen in de voorstelling door elkaar heen. We volgen twee parallelle zoektochten: die van Nawal naar de zoon die ze bij zijn geboorte heeft moeten afstaan, en die van haar tweelingkinderen naar hun vader en broer. Langzaam maar zeker wordt hen allemaal een meedogenloze waarheid onthuld.
Branden is een reis naar het inferno van onze tijd. Het laat de oneindige spiraal zien van geweld en tegengeweld, van moord en doodslag. Ondanks dit alles strijdt Nawal voor het doorbreken van de cyclus van haat en vergelding, en blijft ze, al moet ze er voor zwijgen, kiezen voor de liefde.
Branden is het tweede deel van een vierluik van Wajdi Mouawad. Alle vier de stukken gaan over het zoeken naar de wortels; over waar je vandaan komt en wie je ouders zijn. De personages in het vierluik gaan op zoek naar hun geschiedenis en die van hun ouders en worden geconfronteerd met de brandhaarden in de wereld, met oorlog en met geweld. De reis die deze personages maken is vaak een pijnlijke reis naar hun eigen verleden en dat van hun ouders, maar onvermijdelijk omdat je, zoals Mouawad zegt, je eigen geschiedenis moet kennen.
(In seizoen 2024-2025 is deze tekst opnieuw geënsceneerd onder regie van Abdel Daoudi voor Toneelschuur Producties X Theater Oostpool.)
